Familiepastoraat biedt perspectief voor jonge gezinnen

0
335
Familiepastoraat

Bisdom Den Bosch hield vorige week een avond over het familiepastoraat. Hiervoor waren vrijwilligers, pastorale beroepskrachten en besturen van parochies uit het gehele bisdom uitgenodigd. Alice van Amerongen is vrijwilliger in een parochie en nam deel aan deze avond. Voor katholiek.nl deelt ze haar ervaringen.

door Alice van Amerongen-Eijkelboom

De avond begon met een korte introductie waarna er aan ons als deelnemer werd gevraagd wat wij hoopten te horen op deze avond. Dus wat onze verwachtingen waren. Nog een beetje de kat uit de boom kijkende durfde ik niet m’n vinger op te steken, maar gelukkig kwam de vraag die ik wilde stellen al snel ter sprake. De doelgroepen zouden verdeeld worden in leeftijdscategorieën: van 0-7 van doop tot communie. 7-12, van communie tot vormsel, 12-16 tieners, 16-30 jongeren, 30-50 jongvolwassenen. Deze leeftijden zijn een globale indeling en later werd uitgelegd met welke activiteiten en aanbod ze welke categorie zouden aanspreken. Baby’s, Peuters maar ook jonge ouders werden daarin niet vergeten.

Danny Hakvoort en Marieke Drent zijn aangesteld als coördinator voor het familiepastoraat. Een functie die in het bisdom vrij nieuw is. Hun taak is om in de parochie de doelgroepen aan te spreken van geboorte tot de leeftijd van Abraham/Sarah.

De bisschop heeft Danny en Marieke volledig vrijgesteld voor deze specifieke doelgroepen. Met behulp van voorbeelden lieten ze zien hoe ze zich tussen de gezinnen bewogen. Aansloten op hun beleefwereld en vragen en met name op de context van de huidige tijd.  Dus ik was blij, want hier ging het mij om, als 28-jarige moeder van een tweeling van 11 maanden. Ik ben zoekend naar hoe ik mijn kinderen meer bij ons geloof kan betrekken. Ik merk dat ik deze periode voornamelijk als een gat in de Kerk ervaar.

Vroeger werd er veel op school verteld over- en meer gedaan aan het geloof. Nu lijkt het alsof alleen het stukje communie (8 jaar) en daarna het vormsel (12 jaar), gedekt wordt. Dit vind ik erg jammer. Ik ben van mening dat zeker dit stukje hiervoor (dat hen vormt als kind) en hierna (dat hen vormt als jongvolwassene) juist ontzettend belangrijk is.

Fijn vond ik hierom ook de opmerking van Danny, dat hij er zelf ook mee bezig is om families te vragen om daadwerkelijk ook met de gehele familie te komen en niet alleen met de oudsten omdat de jongsten zouden “vervelen of huilen”. Iedereen hoort welkom te zijn in de kerk en zich ook zo te voelen.

In hun voorbeelden vertelden ze dat ze verbinding zoeken tussen de verschillende geloofsgemeenschappen van een fusie parochie. Om zo ook gezinnen weer een gevoel van gemeenschap te geven. Zo voelen jonge gezinnen zich ook niet meer zo alleen. Ze gaven met name tips aan parochies om ruimte te creëren voor families en om zo te groeien in verbondenheid.

Naar de kerk gaan is niet meer vanzelfsprekend en al helemaal niet met kinderen of als kind. Het is toch het ‘kuddegevoel’. Als alle kindjes van de klas naar die enge film gaan – waar je eigenlijk liever helemaal niet heen gaat – zal je daar toch liever naar toe gaan dan om in je eentje in de kerk te gaan zitten. Die kerk zit vol met ouderen dus daar voel je je ook niet op je gemak als kind.  Jammer is dat eigenlijk, hè?

Ik heb een keer een filmpje gezien op YouTube: Sasquatch music festival 2009. Hier begint een jongen als enige op een groot terrein geheel schaamteloos te dansen. Vervolgens sluit een tweede jongen aan en besluit net zo schaamteloos mee te dansen. De drempel is weg en al snel besluiten honderden mensen om ook mee te doen. Om zoiets als “eerste” persoon te doen, zoals dit festival voorbeeld, is eng. Je voelt je bezwaard, maar toch geeft het ook een kick, want je doet wat jij graag zou willen doen. En het mooie is om te zien, dat zodra één zo’n mama dit start, dit al snel zou worden opgemerkt door andere papa’s en mama’s, opa’s en oma’s, waardoor deze drempel om ook eens met kinderen te komen ineens een stuk lager ligt.

En de opmerking van Marieke: “Ik ken geen drempels, ik ben rolstoelvriendelijk” vond ik ook een erg goede. De kerk en de Bijbel worden vaak zwart/wit gezien. “Het is zo en niet anders” en “zo hebben we het altijd gedaan” zijn opmerkingen die we vaak horen. Toch is er momenteel iets gaande waardoor er minder jongeren naar de kerk gaan en dat er voornamelijk veel “grijs” in de kerk is. Dus misschien is het juist nu tijd voor verandering?

Marieke gaf nog aan dat het nu de tijd is om de doelgroepen aan te spreken. Bij deze generatie jonge ouders zit geen “oud zeer” meer en is er veel behoefte aan antwoorden op levensvragen en zingeving. Maar ook een ‘honger’ naar gemeenschapsgevoel, je gehoord en gezien weten en ‘iets met je geloof willen’. Ze gaf aan dat het nu de tijd was om de deuren open te zetten. Ze had zelf in drie jaar tijd bij haar vorige aanstelling al een mooie weg bewandeld met gezinnen, kinderen en tieners. Hier was een positieve groei uitgekomen.

Hoe mooi zou het zijn als we deze manier van pastoraat bij alle geloofsgemeenschappen in verschillende parochies kunnen introduceren. Dat ook wij straks met een stoet blije kinderen en ouders buiten rondlopen en zo meer aandacht trekken.

Dat ik straks niet meer de enige “jongere” vrijwilligster ben in de vormsel werkgroep en dat mijn lieve voorgangsters nu eindelijk eens mogen genieten van hun welverdiende pensioen? En als ze dit dan willen blijven doen dat het dan is, omdat zij dit zelf willen en niet omdat er niemand is die het stokje wil en kan overnemen.

Ik hoop dat er met enorm veel positiviteit naar deze verandering gekeken gaat worden, want dit kan echt iets prachtigs worden als we er met z’n allen voor gaan.