Peuter Aylan verdronk en spoelde aan op het strand nabij Bodrum. Het was zijn foto die in no-time wereldberoemd werd. Het drama van duizenden mensen op de vlucht, verbeeld in die ene foto. Juist deze foto, waarvan je wist dat ‘ie een keer zou komen en waarvan je tegen beter weten in wilde dat het niet zou gebeuren.

Elsevier wist gisteren te vertellen dat het Abdullah Kurdi, de vader van de verdronken peuter, ging om een nieuw gebit. Dat zei immers zijn emotionele zus voor de camera’s van Sky News. Elsevier schrijft dat Abdullah implantaten wilde van 14.000 euro, maar zijn zus benoemt de valuta niet.

De nagalm van het Elsevier-bericht is niet fijn. Zeker als je de GeenStijl-community en columniste Ebru Umar terugleest. Abdullah Kurdi is voor hen geen vluchteling. Hij is de zoveelste egoïstische gelukszoeker die op gratis geld naar ons wil komen. Schuldig bovendien aan de dood van zijn vrouw en twee kinderen. En een leugenaar die de kluit bedonderd.

Dat stoort en verwart mij. Het is te goedkoop om vanachter het gerieflijke westerse toetsenbord families als Kurdi weg te zetten en te beoordelen. Bovendien is het Elsevier-artikel niet het volledige verhaal van de familie. Het hele verhaal kennen we nog niet en de vraag is of we die ooit te weten komen.

Dat vormt mede de tragiek en verwarring waarbij meningen ongenuanceerd dreigen te worden. In ons land staan we snel met meningen klaar. Veel te snel. Maar ho. Stel als het ‘tanden’-verhaal waar is. Dat Abdullah Kurdi naar het westen wilde om nieuwe tanden. Dat maakt de persoonlijke tragiek slechts veel groter.

De poging van de familie Kurdi om in Europa te komen, kun je verschillend lezen. Vanuit de media, vanuit de politiek (gutmenschen versus populisten) of als medemens. Dat laatst prefereer ik en dan is dit voor mij het verhaal:

Een gezin vlucht tot twee keer toe voor oorlogsgeweld weg uit hun geboortestreek. Een deel van de familie is al naar de andere kant van de wereld gereisd. Ze veranderen hun naam uit veiligheidsoverwegingen. De vader wordt gemarteld door IS. Daarbij verliest al zijn tanden.

(Het zal mij niet verbazen dat het trekken van de tanden zonder verdoving gebeurde en dat is vreselijk. De meesten van ons vinden een tandarts die een gaatje vult al een beul).

De vader en zijn zus hebben een godsvermogen over om zijn gezin een betere toekomst te geven. In Istanboel, waar ze naartoe verhuizen, is het als Koerd niet makkelijk leven. Ze proberen een aantal malen Europa te bereiken, via mensensmokkelaars. Die weg lag voor de hand omdat de asielaanvraag van zijn broer was afgewezen. Een nieuwe dubbelpoging Griekenland te bereiken, loopt uit op een drama: moeder en twee kinderen verdrinken (samen met vele anderen).

En de vader blijft helemaal alleen achter. Vluchteling of niet.