In de film ‘Chiamatemi Francesco’ wordt niet zozeer een beeld geschetst van het leven van Jorge Bergoglio en hoe hij paus werd, maar vooral van het lijden van het Argentijnse volk en hoe Bergoglio langzaam een herder werd.

Een brug over de Tiber. Een meeuw die krijsend boven het Vaticaan vliegt met op de achtergrond de koepel van de Sint Pieter en een bont gekleurde horizon. Bisschop Bergoglio die zich voorbereidt op het conclaaf terwijl hij op een dakterras zijn eigen was ophangt. Met deze serene beelden begint ‘Chiamatemi Francesco’.

De sfeer in de meeste scènes is echter een stuk grimmiger. De spanning van de militaire dictatuur van Videla in de jaren zeventig en de verdeeldheid tussen verzet en collaboratie binnen de Argentijnse kerk vormen de kern van een flink deel van de film. Er wordt getoond hoe Jorge Bergoglio als soms flink autoritaire provinciaal van de Jezuïten in Argentinië probeert om zijn verantwoordelijkheid te nemen in een tijd van huiszoekingen, verklikkers, en verdwijningen.

We krijgen in deze film vooral een indruk van het leven in Argentinië onder Videla, vanuit het gezichtspunt van Bergoglio. Een heftige impact hebben vooral de scènes van de marteling van twee priesters (enigzins verhuld en suggestief, en juist daarom zo aangrijpend) en de beelden van de executie van gevangenen tijdens de ‘doodsvluchten’ waarbij met slaapmiddelen gedrogeerde gevangenen boven zee uit het vliegtuig werden geworpen; juist in haar kille eenvoud een weerzinwekkende scène.

‘Chiamatemi Francesco’ brengt de ambiguïteit in het leven van Bergoglio in beeld (en zijn pogingen om veel mensen, inclusief de gearresteerde priesters, te beschermen en bevrijden). Maar de film toont vooral het lijden van het Argentijnse volk, en de manier waarop Bergoglio steeds dichter bij dat volk kwam.

Aan het eind van de film volgen een aantal scènes over Bergoglio’s tijd als hulpbisschop van Buenos Aires en zijn aanwezigheid in de sloppenwijken. Meer dan Bergoglio zelf zien we hier vooral de gezichten van de bewoners van deze wijken één voor één in beeld gebracht. Hierna eindigt de film met het conclaaf van 2013 waarin hij verkozen werd tot paus, en de historische beelden (nu niet langer met acteurs) van de witte rook op het Sint Pietersplein en die eerste nu zo bekende en beroemde zinnen van paus Franciscus op het balkon van de Sint Pieter.

‘Chiamatemi Francesco’ (‘Noem mij Franciscus – de paus van de mensen’) is een film over een herder en een man van het volk, maar gaat op haar beste momenten vooral over dat volk, en over hoe deze man er een herder van werd.

Trailer: